Anioł i oliwa

Zaczął odczuwać ból…  Każde wyjście pomiędzy pustynne skały stawało się wielkim wyzwaniem. Bolesne skurcze i ukłucia stawały się coraz bardziej dotkliwe. Nie wiadomo, co było dokładnie powodem. Co robić? Pustynia zdawała się jeszcze bardziej „podkręcać” swą śmiertelną bezwzględność, niemiłosiernie wysysając resztki pozostałej energii…

Wtedy doświadczył dwóch wyrazistych myśli. Wrażenie było takie, jakby ktoś we wnętrzu zaczął udzielać konkretnego wskazania. Przypominało to spokojną, aczkolwiek zdecydowaną poradę lekarską. Pierwsza myśl była nawiązaniem do Ewangelii (przypowieść o dobrym Samarytaninie): „Opatrzył rany oliwą”. Nigdy wcześniej nie czuł w ten sposób ewangelicznego słowa; jakby wyszło z otwartej Biblii i zaczęło rozbrzmiewać z intensywną sugestią: „Zrób podobnie”. Potem przyszła druga myśl, niejako instrukcja wykonawcza: „Idź kup oliwę i pij”. Gdzie? Na szczęście w okolicy znajdował się sklepik, w którym była do nabycia monastyczna oliwa z oliwek. Tak! Ujrzany produkt był dokładnie tym, o którym mówił wewnętrzny głos. Bez cienia wątpliwości!  Terapia, w połączeniu z gorącą modlitwą o uzdrowienie,  okazała się bardzo skuteczna. Jeszcze tego samego dnia sytuacja uległa radykalnej poprawie. W ciągu kilku dni wszystko wróciło do normy. Późniejsze badania nie wykazały żadnych objawów chorobowych. Wszystko w porządku. Byłoby jednak przejawem głupoty przejść nad tym zdarzeniem do zwykłego porządku rzeczy. Kto udzielił pomocy? 

Sprawa wydaje się bardzo jasna. To Anioł Stróż, którego Bóg posyła, aby strzegł i pomagał. Ta pomoc ujawnia się najbardziej wtedy, gdy człowiek jest na nią otwarty w sercu, zarazem nie mając innych dostępnych naturalnych środków w danej sytuacji.  We wspomnianym epizodzie z oliwą niesamowita była wyrazistość wewnętrznego przekazu; jakby miała miejsce rozmowa z drugim, bardzo kompetentnym człowiekiem w sprawach medycyny. Zarazem nie było powodu, żeby fragment o dobrym Samarytaninie pojawił się wówczas w świadomości, w sensie przypomnienia sobie np. ostatnio prowadzonego rozważania. Na poziomie naturalnej świadomości miał tylko skojarzenie, że oliwa była wylewana na wzburzone morze, aby uspokoić wodę w pobliżu statku. Tak! To było ewidentnie nadprzyrodzone wyłonienie się jednego zdania, które było odpowiedzią na zaistniały problem. W tekście Ewangelii jest zapisane: „podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem” (Samarytanin, o którym tu mowa, udzielił pomocy na pustynnej drodze pomiędzy Jerozolimą i Jerychem) (por. Łk 10, 25-37).  Intuicja niejako definitywnie potwierdzała, że wewnętrzny głos ukazuje dobry kierunek działania.

I rzeczywiście. Okazuje się, że oliwa i wino były stosowane m.in. jako środek medyczny. Wino służyło do oczyszczania ran. Oliwa z oliwek natomiast bardzo dobrze łagodziła ból i przyśpieszała proces gojenia. To działanie lecznicze niezmiennie jest aktualne. Bóg jeden wie, co było powodem bólu. Nie było zranienia, więc wino nie było potrzebne. Ale oliwa zaczęła działać jak środek łagodzący ból i neutralizujący jakieś podrażnienie w organizmie (choć zwykły środek przeciwbólowy prawie nie działał). Zarazem łaska Boża dokonywała uzdrowienia. Problem został pomyślnie rozwiązany. Pustynny piasek na nowo stał się symbolem „ożywiającego początku”, a nie „uśmiercającego końca”…

Ale najważniejszym owocem tego zdarzenia jest głęboko przeżyty blask Bożego Miłosierdzia; zarówno poprzez uzdrawiające słowo Ewangelii, jak i poprzez serdeczną interwencją Anioła Stróża, który wcielił się w rolę dobrego Samarytanina. I trzeba pamiętać, że w pustynnej przestrzeni wszystko wygląda zupełnie inaczej. Szklanka wody, coś banalnego w zwykłym mieszkaniu, na pustyni może stać się szczytem luksusu. Podobnie ze zwykłą oliwą, która pośród piasków okazała się niezwykłym środkiem i znakiem Miłosiernej Bożej Obecności…    

5 października 2015 (Łk 10, 25-37)

Pomoc Anioła Stróża

W krytycznym momencie… jakby znikąd podszedł i usiadł w pobliżu. Miał twarz człowieka, a zarazem od wszystkich ludzi dokoła odróżniał się nieziemskim pokojem. Uważnie popatrzył, a potem serdecznie zapytał o imię. Po chwili powiedział proste zdanie, które dla słuchającego było jak błyskawica rozświetlająca „ciemności egipskie”. Właściwie jedno słowo, które zapłonęło jak słup ognia, poprzez który Bóg prowadził nocą lud Izraela na pustyni. Niedowierzanie. Uzyskana informacja była idealną odpowiedzią na roztrząsane wewnętrznie pytanie. A przecież tajemniczy nieznajomy nic nie wiedział o zmaganiach rozgrywających się w duszy. Można było odnieść wrażenie, że został specjalnie posłany na ratunek przez Kogoś Wszechwiedzącego. To była bezcenna pomoc. Uchroniła przed błędem i umożliwiła optymalną decyzję na drodze do zamierzonego celu.

Po wypowiedzeniu zbawiennych słów „tajemniczy posłaniec” poczęstował wodą i przez pewien czas trwał w milczeniu. Znamienny fakt. Z reguły ludzie zupełnie nie nawiązują kontaktu lub kontynuują rozpoczętą rozmowę, mówiąc nieraz „o wszystkim i o niczym”. Tym razem to było coś zupełnie innego: krótka, centralnie potrzebna informacja, będąca jak „strzał w dziesiątkę”. A wszystko spowite przedziwną aurą ciszy. W pewnym momencie „Boży informator” przyjaźnie pożegnał się i dyskretnie zniknął …

            Tak! Określenie „Boży” idealnie pasuje do tej sytuacji. Chwilę potem głowę wypełniła myśl: „To było spotkanie z  Aniołem”. Przekonanie nasycone bezdyskusyjną oczywistością. To znaczy spotkana osoba była zapewne człowiekiem. Ale poprzez niego przemawiał  na pewno Anioł, posłany przez Boga. W nawiązaniu do „anielskiego konkretu”, w umyśle powstało także spontaniczne skojarzenie ze sceną Zwiastowania. Wówczas Anioł Gabriel przybył do Maryi, przekazał istotne przesłanie, a potem bez zbędnych rozmów oddalił się. Tym razem swą misję realizował zapewne Anioł Stróż. Wszak w Piśmie Świętym znajdujemy zapewnienie ze strony Boga: „Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w czasie twojej drogi i doprowadził cię do miejsca, które ci wyznaczyłem. Szanuj go i bądź uważny na jego słowa” (Wj 23, 20-21). W kontekście wspomnianej historii i całej drogi te słowa brzmią jak szczegółowy reporterski zapis rozwoju sytuacji. Rzeczywiście, dzięki anielskiej ochronie, słowu i wsparciu cel został bezpiecznie i w pełni osiągnięty.

               Dlatego warto pamiętać o swym Aniele Stróżu. Jeśli chodzi o mnie, codziennie m.in. modlę się przynajmniej trzy razy modlitwą „Aniele Boży, Stróżu mój” (rano, w południe i wieczorem). Przed napisaniem każdego tekstu, w poczuciu tonięcia w „morzu tematu”,  proszę Anioła Stróża o miłosierny ratunek… Po napisaniu dziękuję za zbawienne „koło ratunkowe”, które po raz kolejny otrzymałem... Aniele Stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój… 

2 października 2015 (Mt 18, 1-5.10)  

Wiara w przemianę

Siedział nad rzeką. Poziom wody bardzo spadł. Kilkaset metrów dalej wznosiło się potężne skaliste urwisko. W oddali rozpościerały się wysokie wzgórza, porośnięte lasami. Układ drzew sprawiał wrażenie przeplatających się ścian, w przeróżnych odcieniach zieleni. W jego głowie kotłowały się myśli pełne złości i żalu: „Dlaczego nie jestem kochany?”. To pytanie było jak prześladowca, codziennie namiętnie torturujący. Wszyscy dokoła wciąż mówią: „Nienawidzę cię”.

Doprowadzony do granic wytrzymałości, wykrzyczał do całego świata: „Nienawidzę cię!”. Gdzieś na dnie serca miał jeszcze kawalątek nadziei, że może tym razem usłyszy dobre słowo. Po rozpaczliwym „Nienawidzę cię”, wyrzuconym jak lawa przez wulkan, zapadła cisza, pełna elektryzującego napięcia. Ale po chwili okrutna rzeczywistość znów nienawistnie ugodziła. Zewsząd zaczęły docierać złowrogie głosy, przypominające demoniczne echo. Skaliste zbocza, zielone ściany lasów, wysokie pasma wzgórz, jakby w jakiejś nienawistnej zmowie, zgodnym echo-chórem wykrzyczały: „Nienawidzę cię, nienawidzę cię, nienawidzę cię…”. Nawet malutkie światełka w oddali prześmiewczo zamigotały „alfabetem morsa”: „Nienawidzę cię”…

Dlaczego świat jest taki zły?! Wszedł do wyschniętej części koryta rzeki  i zaczął z bólu płakać nad wodą, która przed chwilą też wypluskała swe „Nienawidzę cię”. Gdzieś w oddali dało się słyszeć stukot pociągu, w którym zapewne jechali szczęśliwi ludzie, zdążający do szczęśliwych miejsc… Wtem zaszeleściły liście. Odwrócił głowę. Ktoś właśnie zsiadał z roweru… Chyba anioł, bo choć kompletnie nieznany, pomimo wieczornego zmierzchu, w niczym nie budził niepokoju. Podszedł i położył rękę na ramieniu. Cichym głosem, budzącym od razu zaufanie, rzekł: „Widzę, że jesteś dobrym człowiekiem”. Słowa jakby cyniczne w treści, ale ton głosu jednoznacznie świadczył o szczerości i czymś takim, co w piosenkach nazywają miłość. Jakaś groteska. Płakał z nienawiści, a ów nieznajomy dostrzegł w tym miłość?… Anioł kontynuował: „Wzruszyłeś mnie. Nawet rzece współczujesz. Biedna rzeczka, ma tak mało wody i postanowiłeś ją wspomóc swymi łzami. Widzę, że to dla niej bardzo ważne. Każdą twą łzę przyjęła w siebie i poniesie do morza. Ale nie martw się. Jutro będzie padać. Mój Wszechmocny Pan przyślę tu chmurę, z której będzie obfity deszcz; w pełni wystarczy, aby rzeka znów miała swój wysoki poziom”. Spojrzeli razem na tęskniące kamyki… „Wiesz? Mam dla ciebie list od Pana Wszechświata. Otwórz, jak odjadę” (por. Mk 7, 24-30).  Po  chwili anioł wsiadł na rower i zniknął pośród drzew…  

Drżącymi rękami zaczął otwierać kopertę. Był przygotowany, że przeczyta: „Nienawidzę cię”. Ale dotyk anioła dał dziwne ciepło nadziei. Wtem… Jakiś inny układ liter… Przetarł oczy. Poczuł gorąco na całym ciele. Przełknął ślinę i odczytał powoli: „Kocham Cię”… Uniósł głowę. Co się dzieje? Woda sycząca przed chwilą „Nienawidzę cię”, teraz czułym pluskiem wyszeptała: „Kocham Cię”. Aby dobrze usłyszeć przeczytane słowo, krzyknął: „Kocham Cię”. Majestatyczne skały przyjaźnie odpowiedziały: „Kocham Cię”. Teraz najgłośniej, jak tylko potrafił, z głębi serca i pełną piersią, wykrzyknął: „Kocham Cię”. Po chwili cały świat odpowiedział wielokrotnym echem: „Kocham Cię, Kocham Cię, Kocham Cię”… Nawet nienawistne dotąd gwiazdy, otuliły go swą anielską harmonią sfer. Każda serdecznie zamrugała: „Kocham Cię”, jak nigdy dotąd… Całą noc wołał... Tak! Dokonał się mistyczny cud przemiany. Nienawiść zniknęła. Teraz cały Wszechświat zaczął mówić: Kocham Cię, Kocham Cię, Kocham Cię…

Poprzedniego dnia wieczorem z wrażenia nie spojrzał na drugą stronę anielskiej korespondencji. Teraz nad ranem, przy pierwszych kroplach deszczu, przeczytał na odwrocie: „To, co słyszysz, jest echem Twego serca”. Na kartkę spadły kropla deszczu i łza… Czytał dalej: „Na Sądzie Ostatecznym usłyszysz bezkresne echo tego, co mówiłeś swym sercem na ziemi… Piekielnie złowrogie echo „Nienawidzę Cię”... Albo otulające Cię niebiańską miłością echo: „Kocham Cię”. Od Ciebie zależy, co usłyszysz… teraz i na wieki”…    

12 lutego 2015 (Mk 7, 24-30)